காலநிலை நெருக்கடி; மார்க்சியமே தீர்வு!-சுதிர்

இன்றைய 21 ஆம் நூற்றாண்டில் மனிதகுலம் எதிர்கொண்டிருக்கும் மிகப் பெரும் அச்சுறுத்தல் காலநிலை பேரழிவு. சுட்டெரிக்கும் வெப்ப அலைகள், முன்னெப்போதும் இல்லாத பெருவெள்ளங்கள், வறட்சி, நிலச்சரிவுகள் என இயற்கை நம்மை எச்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. குறிப்பாக இந்தியாவில், ஏப்ரல் மற்றும் மே மாதங்களில் வெப்பநிலை 50°Cஐத் தொடுவது ஒரு வழக்கமான நிகழ்வாக மாறி வருகிறது. இந்த நெருக்கடியை வெறும் ‘சுற்றுச்சூழல் பிரச்சனை’யாகப் பார்க்காமல், ஒரு ‘அரசியல், பொருளாதாரப் பிரச்சனை’யாகப் பார்ப்பதே மார்க்சியப் பார்வையாகும்.

மார்க்சின் சூழலியல் அடிப்படை: வளர்சிதை மாற்றப் பிளவு

மார்க்சியம் என்பது தொழிலாளர்களின் உரிமைகளை மட்டும் பேசுவதல்ல; அது மனிதனுக்கும் இயற்கைக்குமான ஆழமான உறவையும் பேசுகிறது. கார்ல் மார்க்ஸ் தனது ‘மூலதனம்’ (Das Kapital) நூலில் “வளர்சிதை மாற்றப் பிளவு” (Metabolic Rift) என்ற மிக முக்கியமான கருத்தாக்கத்தை முன்வைத்தார்.

மார்க்சின் மிகவும் புகழ்பெற்ற சூழலியல் மேற்கோள்களில் ஒன்று மூலதனம் நூலில் வருகிறது:

“முதலாளித்துவ விவசாயத்தின் ஒவ்வொரு முன்னேற்றமும் தொழிலாளியைச் சுரண்டும் கலையில் மட்டுமல்ல, மண்ணைச் சுரண்டும் கலையிலும் ஏற்படும் முன்னேற்றமாகும். ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மண்ணின் வளத்தை அதிகரிப்பதற்கான ஒவ்வொரு முன்னேற்றமும், அந்த வளத்தின் நீண்டகால ஆதாரங்களை அழிப்பதற்கான முன்னேற்றமாகும்… முதலாளித்துவ உற்பத்தி என்பது செல்வத்தின் அசல் மூலங்களாகிய மண்ணையும், தொழிலாளியையும் உறிஞ்சி அழிப்பதன் மூலம் மட்டுமே தொழில்நுட்பத்தை வளர்க்கிறது.”

இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கும் இடையே ஒரு இயல்பான சுழற்சி உள்ளது. ஆனால், முதலாளித்துவம் லாபத்தை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு இயங்குவதால், இந்தச் சுழற்சியை உடைக்கிறது. மண்ணின் வளத்தை உறிஞ்சி நகரங்களுக்கு லாபமாக மாற்றும் முதலாளித்துவ விவசாயம், மீண்டும் அந்த வளத்தை மண்ணிற்குத் திருப்பித் தருவதில்லை. இதையே ஜான் பெல்லாமி ஃபாஸ்டர் (John Bellamy Foster) தனது “மார்க்சும் சூழலியலும்” நூலில் விரிவாக விளக்குகிறார். இன்று நாம் சந்திக்கும் கரியமில வாயு அதிகரிப்பு என்பது, நிலக்கரியையும் பெட்ரோலையும் எரித்து லாபம் ஈட்டும் முதலாளித்துவம் உருவாக்கிய ஒரு “உலகளாவிய கார்பன் பிளவு” (Global Carbon Rift) ஆகும்.

பிடல் காஸ்ட்ரோவின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க 1992 ரியோ உரை

காலநிலை நெருக்கடியில் ஏகாதிபத்திய நாடுகளின் பங்கையும், முதலாளித்துவத்தின் அழிவுத் தன்மையையும் உலக அரங்கில் உரக்கச் சொன்னவர் கியூபாவின் புரட்சியாளர் பிடல் காஸ்ட்ரோ. 1992 ஆம் ஆண்டு பிரேசிலின் ரியோ டி ஜெனிரோவில் நடைபெற்ற ஐ.நா. புவி உச்சி மாநாட்டில் (Earth Summit) அவர் ஆற்றிய உரை, இன்றும் சூழலியல் போராட்டங்களுக்கு ஒரு திசைகாட்டியாக உள்ளது.

அவரது உரையின் சாராம்சம் இதோ:

“மனித இனம் என்ற மிக முக்கியமான உயிரியல் இனம், அதன் இயற்கை வாழ்விடம் அதிவேகமாக அழிக்கப்படுவதால் காணாமல் போகும் அபாயத்தில் உள்ளது. வளிமண்டலம், நீர் மற்றும் மண் ஆகியவை மாசுபட்டுள்ளன. காடுகள் அழிக்கப்படுகின்றன, பாலைவனங்கள் விரிவடைகின்றன.”

சுற்றுச்சூழல் சீரழிவிற்கு மூன்றாம் உலக நாடுகளைக் குற்றம் சாட்டிய மேற்கத்திய நாடுகளை நோக்கி காஸ்ட்ரோ மிகக் கடுமையாக முழங்கினார்:

“சுற்றுச்சூழல் சீரழிவிற்கு முதன்மைக் காரணம், நுகர்வு கலாச்சாரத்தை (Consumer societies) அடிப்படையாகக் கொண்ட முதலாளித்துவ நாடுகளே. அவர்கள் ஏகாதிபத்தியக் கொள்கைகளின் மூலம் உலகைக் கொள்ளையடித்தார்கள். ஒரு சிறு குழுவினர் ஆடம்பரமாக வாழ்வதற்காக, ஒட்டுமொத்தப் பூமியும் பலியிடப்படுகிறது. இன்று ஏழ்மையில் வாடும் நாடுகளுக்குச் சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாக்கச் சொல்லும் நீங்கள், முதலில் உங்கள் ஆடம்பர நுகர்வைக் குறைத்துக் கொள்ளுங்கள். சுற்றுச்சூழலுக்கான கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துங்கள், வெளிநாட்டுக் கடனை அல்ல. பசி மற்றும் வறுமை ஒழிக்கப்படாமல் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாக்கப்பட முடியாது.”

காஸ்ட்ரோவின் இந்த உரை, காலநிலை மாற்றம் என்பது வெறும் அறிவியலாளர்கள் பேச வேண்டிய விஷயம் அல்ல; அது வளர்ந்த நாடுகள் ஏழை நாடுகள் மீது தொடுத்திருக்கும் ஒரு ‘சூழலியல் போர்’ என்பதை உலகிற்கு உணர்த்தியது.

இந்தியாவின் தற்போதைய வெப்ப அதிகரிப்பும் வர்க்கப் போராட்டமும்

இன்று இந்தியாவில் நிலவும் கடுமையான வெப்ப அலைகள், மார்க்ஸ் மற்றும் காஸ்ட்ரோவின் எச்சரிக்கைகளை நிஜமாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. மார்க்சியம் சுட்டிக்காட்டும் ‘சமத்துவமற்ற பாதிப்பு’ இன்று இந்தியாவில் நடக்கும் தீவிரமான வெப்ப அலைகளில் (Heatwaves) அப்பட்டமாக வெளிப்படுகிறது. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், குறிப்பாக ஏப்ரல் மற்றும் மே மாதங்களில், இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் வெப்பநிலை 45°C முதல் 50°C வரை சுட்டெரிக்கிறது. இது வெறுமனே வானிலை மாற்றம் அல்ல; இது வர்க்கப் பிளவை அம்பலப்படுத்தும் ஒரு நெருக்கடியாகும்.

இந்த வெப்ப அதிகரிப்பால் மேல்தட்டு மற்றும் நடுத்தர வர்க்கத்தினர் குளிரூட்டப்பட்ட வீடுகளிலும், அலுவலகங்களிலும் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்கின்றனர். ஆனால், இந்த நாட்டைத் தங்கள் தோள்களில் சுமக்கும் உழைக்கும் வர்க்கமோ இந்த கொடிய வெப்பத்தை நேரடியாக எதிர்கொள்கிறது. கட்டடத் தொழிலாளர்கள், விவசாயக் கூலிகள், வீதியோர வியாபாரிகள், தூய்மைப் பணியாளர்கள், மற்றும் உணவு விநியோகம் செய்யும் ‘கிக்’ (Gig) தொழிலாளர்கள் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் உழைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர்.

கடுமையான வெப்பத்திலும் உற்பத்தி குறையக் கூடாது என்பதற்காக தொழிலாளர்கள் வேலை செய்ய வற்புறுத்தப்படுகிறார்கள். முதலாளித்துவத்திற்குத் தேவை தொழிலாளியின் உழைப்புச் சக்தி (Labour Power) மட்டுமே; அவரது உடல்நலம் அல்ல.

கடுமையான வெப்பவாதம் (Heatstroke), நீரிழப்பு, சிறுநீரகப் பாதிப்புகள் மற்றும் உயிரிழப்புகள் உழைக்கும் மக்களிடையே பெருமளவு அதிகரித்துள்ளன. போதுமான குடிநீர், நிழல், அல்லது வேலை நேரத்தில் ஓய்வு போன்ற அடிப்படை உரிமைகள் கூட மறுக்கப்பட்டு, உற்பத்தியும் லாபமும் தடையின்றி நடக்க வேண்டும் என்பதற்காக உழைக்கும் வர்க்கம் பலிகடாவாக்கப்படுகிறது.

முதலாளித்துவ அமைப்பில், காடுகள் அழிக்கப்பட்டு கான்கிரீட் காடுகளாக மாறிய நகரங்கள் வெப்பத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்கின்றன. இது ஏழை மக்கள் வசிக்கும் குடிசைப் பகுதிகளையும், குறுகிய வீடுகளையும் நரகமாக மாற்றுகிறது. இயற்கை சீற்றங்களின் விலையை எப்போதுமே உழைக்கும் மக்களே தங்கள் உயிரின் மூலம் செலுத்துகிறார்கள் என்பதற்கு இன்றைய இந்தியாவின் நிலையே சாட்சி.

ஜான் பெல்லாமி ஃபாஸ்டர் முன்வைக்கும் ‘சூழலியல் சோசலிசம்’

ஜான் பெல்லாமி ஃபாஸ்டர் தனது ஆய்வுகளில், முதலாளித்துவத்திற்குள் தீர்வைத் தேடுவது முட்டாள்தனம் என்கிறார். அவர் முன்வைக்கும் சில முக்கியப் பொருத்தப்பாடுகள்:

முதலாளித்துவம் இயற்கையை ஒரு ‘இலவசப் பரிசாகப்’ பார்த்துச் சுரண்டுகிறது. ஆனால், இயற்கைக்கு ஒரு எல்லை உண்டு. அந்த எல்லையைத் தாண்டும்போது பேரிடர்கள் உருவாகின்றன.

முதலாளித்துவப் பொருளாதாரம் ஒரு நிற்காத இயந்திரத்தைப் போன்றது. அதற்கு ‘மூலதன வளர்ச்சி’ மட்டுமே தெரியும். ஆனால், பூமிக்கு ‘வரம்புகள்’ உண்டு. இந்த முரண்பாடே காலநிலை நெருக்கடிக்குக் காரணம்.

தீர்வானது வெறும் மின்சாரக் கார்களுக்கு மாறுவது மட்டுமல்ல. மாறாக, உற்பத்தி முறையை மாற்ற வேண்டும். லாபத்திற்காகப் பொருட்களை உற்பத்தி செய்யாமல், மக்களின் தேவைக்காகவும் இயற்கையின் சுழற்சியைப் பாதுகாக்கும் வகையிலும் திட்டமிட்ட பொருளாதாரத்தை உருவாக்க வேண்டும். இதையே நாம் “சூழலியல் சோசலிசம்” (Eco-socialism) என்கிறோம்.

தீர்வு: மார்க்சியமே!

காலநிலை நெருக்கடியிலிருந்து இந்தியாவையும், இந்த உலகையும் மீட்க வேண்டுமென்றால், நாம் செய்ய வேண்டியது, பிடல் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் செய்திருக்க வேண்டியது:

• எரிசக்தி ஜனநாயகம்: எரிசக்தி உற்பத்தியை பெருநிறுவனங்களிடமிருந்து பறித்து மக்களின் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வர வேண்டும். சூரிய ஆற்றல் மற்றும் காற்றாலை மின்சாரத்தை லாப நோக்கம் இன்றி அனைவருக்கும் கிடைக்கச் செய்ய வேண்டும்.
• தொழிலாளர் பாதுகாப்பு: 40°Cக்கு மேல் வெப்பநிலை அதிகரிக்கும் போது வேலை நேரத்தைக் குறைத்தல், ஊதியத்துடன் கூடிய விடுப்பு, மற்றும் பொது இடங்களில் குளிர்ச்சி மையங்களை அரசு ஏற்படுத்த வேண்டும்.
• திட்டமிடப்பட்ட நகரமயமாக்கல்: காடுகளையும், நீர்நிலைகளையும் அழிக்கும் ரியல் எஸ்டேட் வணிகத்தைத் தடுத்து, இயற்கைக்கும் மனிதனுக்கும் இடையில் பிணைப்பை உருவாக்கும் வகையில் நகரங்களைத் திட்டமிட வேண்டும்.
• சர்வதேச நீதி: பிடல் காஸ்ட்ரோ கூறியது போல, வரலாற்று ரீதியாகப் பூமியை மாசுபடுத்திய வளர்ந்த நாடுகள், அதன் பாதிப்புகளைச் சந்திக்கும் இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளுக்கு நஷ்ட ஈடு வழங்க வேண்டும்.

முடிவாக…

“ஒன்று சோசலிசம், இல்லையேல் அழிவு” என்ற மார்க்சிய முழக்கம் இன்று காலநிலை நெருக்கடியின் பின்னணியில் மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கிறது. இயற்கையைச் சுரண்டி லாபம் ஈட்டும் முதலாளித்துவப் பாதை மனிதகுலத்தைப் பேரழிவை நோக்கி இழுத்துச் செல்கிறது. 1992 இல் காஸ்ட்ரோ எச்சரித்தது போல, நாம் இப்போதே விழித்துக் கொள்ளாவிட்டால், மனித இனம் ஒரு காணாமல் போன உயிரியல் இனமாக மாறிவிடும்.

இந்த நெருக்கடியான காலகட்டத்தில் வரவிருக்கும் மே தினம் (சர்வதேசத் தொழிலாளர் தினம்) நமக்கு உணர்த்தும் பாடம் மிக முக்கியமானது. வரலாற்றில் மே தினம் என்பது வெறும் எட்டு மணி நேர வேலைக்கான உரிமையைப் பெற்ற போராட்டத்தின் நினைவு நாள் மட்டுமல்ல; அது உழைக்கும் வர்க்கத்தின் சமகாலக் கடமைகளை நினைவூட்டும் அரசியல் நாளுமாகும். ஏகாதிபத்தியமும் முதலாளித்துவமும் இணைந்து உருவாக்கும் இந்த ‘கார்பன் பிளவிலிருந்து’ பூமியைக் காப்பாற்றும் வரலாற்றுச் சுமை இன்று உழைக்கும் வர்க்கத்தின் தோள்களில்தான் உள்ளது.

இன்று தொழிலாளர்களின் முதன்மைக் கடமை, வெறும் ஊதிய உயர்வுக்காகப் போராடுவதுடன் நின்றுவிடாமல், தங்களையும் உலகையும் அழிக்கும் லாப வெறிபிடித்த ‘புதைபடிவ மூலதனத்திற்கு’ (Fossil Capital) எதிராகப் பரந்துபட்ட ‘சூழலியல் வர்க்கப் போராட்டத்தை’ முன்னெடுப்பதே ஆகும். உற்பத்தியைத் தங்கள் வியர்வையால் தீர்மானிக்கும் உழைக்கும் மக்கள், அந்த உற்பத்தி இயற்கையை அழிக்காதவாறு மாற்றியமைக்கக் கோரும் உரிமை பெற்றவர்கள்.

இந்தியாவைப் போன்ற நாடுகளில், கொதிக்கும் வெப்பத்திலிருந்தும், பெரு முதலாளிகளின் சுரண்டலிலிருந்தும் உழைக்கும் மக்களைக் காக்க வேண்டிய தீவிரமான வர்க்கப் போராட்டம். உழைப்புச் சுரண்டலையும், இயற்கைச் சுரண்டலையும் ஒருசேர வீழ்த்தி, மாற்று ‘சூழலியல் சோசலிச’ சமூகத்தை உருவாக்குவதே இன்றைய தொழிலாளர்களின் தலையாயக் கடமையாகும். அத்தகைய புரட்சிகரமான உறுதியை ஏற்கும் நாளாக இந்த மே தினம் அமைய வேண்டும்!

கொதிக்கும் வெப்பத்திலிருந்தும், மழை வெள்ளத்திலிருந்தும், வறட்சியிலிருந்தும், உழைக்கும் மக்களைக் காக்க தேவை தீவிரமான வர்க்கப் போராட்டம். இதுவே இந்தியாவையும் இந்த உலகையும் காலநிலை நெருக்கடியிலிருந்து காப்பாற்றுவதற்கான ஒரே அறிவியல் பூர்வமான தீர்வாகும்.

“உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்றுபடுங்கள், சுரண்டலற்ற சமூகத்தையும் சூழலையும் படைக்க!”…

சுதிர்