கியூபாவின் போராட்டமும் உலகின் மௌனமும் – சுதிர்

“இந்த உலகம் என்னவாக மாறிவிட்டது?

அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் நடத்தும் அட்டூழியங்களை பல நூறு கோடி மக்கள் வேடிக்கை பார்ப்பது போல் தோன்றுகிறதே!”

எழுத்தாளர் விஜய் பிரசாத்தின் இந்த வார்த்தைகள், மனிதநேயம் செத்துப்போன நவீன உலகின் முகத்திரையை கிழித்தெறிகின்றன.

ஏகாதிபத்திய அதிகார வெறிக்கு இரையாகும் ஒரு தேசத்தின் வலியையும், அதனைப் கண்டும் காணாமல் கடந்து செல்லும் சர்வதேச சமூகத்தின் மனசாட்சியற்ற மௌனத்தையும் இந்த வரிகள் ஆழமாகப் பதிவு செய்கின்றன.

ஒரு சிறிய தீவு தேசம் தனது மூச்சை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள நடத்தும் அன்றாடப் போராட்டத்தை உலகம் எவ்வளவு எளிதாகக் கடந்து செல்கிறது என்பதை நினைக்கும்போது நெஞ்சம் வலிக்கிறது.

அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் நிர்வாகத்தால் கொண்டுவரப்பட்ட ஈவு இரக்கமற்ற எண்ணெய் தடையாணைகள், கியூப மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை ஒரு முடிவற்ற இருண்ட போராட்டமாக மாற்றியுள்ளன.

இது வெறும் அரசியல் சார்ந்த பொருளாதாரத் தடை அல்ல; ஒரு ஒட்டுமொத்த தேசத்தின் மூச்சை நிறுத்தும் மூர்க்கமான அடக்குமுறை.

எரிபொருள் தட்டுப்பாட்டால் முடங்கிப்போன போக்குவரத்து, அடிக்கடி ஏற்படும் மின்தடைகளால் இருளில் தவிக்கும் இரவுகள், அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்காக மக்கள் படும் சொல்லொணாத் துயரங்கள் என கியூபாவின் ஒவ்வொரு நாளும் கண்ணீரால் எழுதப்படுகிறது.

வல்லரசுகளின் அதிகாரப் பசிக்கு சாதாரண குழந்தைகள், முதியவர்கள் மற்றும் உழைக்கும் மக்கள் ஏன் விலை கொடுக்க வேண்டும்?

உலகின் ஒருபுறம் அதிநவீன தொழில்நுட்பங்களும் ஆடம்பரங்களும் பெருகிக் கிடக்க, மறுபுறம் அமெரிக்காவின் தடைகளால் ஒரு தேசம் தனது அடிப்படை வாழ்வாதாரத்திற்கே போராடி வருகிறது.

இஸ்ரேலும் அமெரிக்காவும் உலகின் பல பகுதிகளில் நடத்தும் மனித உரிமை மீறல்களை தட்டிக் கேட்கத் துணியாத உலக நாடுகளும், சர்வதேச அமைப்புகளும் கியூபாவின் மீதான இந்த அநீதியை மட்டும் எப்படி அமைதியாக வேடிக்கை பார்க்கின்றன என்பது நெஞ்சை உலுக்குகிறது.

கோடிக்கணக்கான மக்கள் இந்த அதிகார அத்துமீறல்களுக்கு வெறும் ஊமைப் பார்வையாளர்களாக மாறிப்போனது வரலாற்றின் பெரும் சோகம்.

ஆனால், இத்தனை பெருந்துயரங்களுக்கும் இருளுக்கும் மத்தியிலும் கியூபா ஒருபோதும் மண்டியிடவில்லை. தெருக்களில் கயிறு இழுத்து விளையாடும் குழந்தைகளின் முகத்தில் உள்ள அந்த மாசற்ற சிரிப்பும், அவர்களின் கண்களில் ஒளிரும் உறுதியும் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு விடப்படும் மாபெரும் சவால் ஆகும்.

“கியூபா பிழைத்திருக்கும்” (Cuba will survive) என்பது வெறும் வார்த்தையல்ல; அது தலைமுறை தலைமுறையாக அந்த மக்களின் ரத்தத்தில் ஊறிய ஒரு சத்தியம்.

பொருளாதாரத் தடைகள் அவர்களின் உடலைச் சோர்வடையச் செய்யலாம், ஆனால் அவர்களின் சுதந்திர வேட்கையையும், சமூக ஒருமைப்பாட்டையும் ஒருபோதும் சிதைக்க முடியாது.

கியூபா ஒரு தனித்த தேசத்தின் கதை மட்டுமல்ல; அது உலகின் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் தணியாத குரல்.

மனிதநேயம் இன்னும் முழுமையாக செத்துவிடவில்லை என்பதை நிரூபிக்க, உலகின் இந்த ஆபத்தான மௌனம் கலைய வேண்டும்.

இருள் விலகும், கியூபா பிழைத்திருக்கும், அதன் மக்கள் சரித்திரத்தில் மீண்டும் தலைநிமிர்ந்து நிற்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன் நாம் அவர்களுக்காகக் குரல் கொடுக்க வேண்டிய தருணம் இது.

சுதிர்